دیوان نظمی بهبهانی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9100 آغاز: آن که خورشید فلک را نیر اعظم نمود ×× کرد او را از کرم ناموس اکبر در زمین / ای مبین رفعت او بینات و بینه ×× ای رهین منت او مؤمنات و مؤمنین؛ انجام: دوزخ شرری ز آه مستش باشد ×× فردوس متاع زیر دستش باشد / نه مرکز چرخ هفت غربال زمین ×× یک دایره بلند و پستش باشد. انجامه: «تم بعون الله تعالی و حسن توفیقه فی سلخ شهر ذیقعدة الحرام سنة الرابعة و الثمانین بعد الالف من الهجرة النبوية صلى الله علیه و آله علی ید الضعیف علی نقی ابن عبدالقادر الکاتب عفی الله عنهما و غفر» نسخه ما افتادگی‌های زیادی از آغاز و وسط دارد و از این رو به صراحت از آن مشخص نمی‌شود که «نظمی» ذکر شده در آن کیست. اما با مقابله و بررسی اشعاری که از نظمی در تذکره نصرآبادی نقل شده مشخص شد اشعار از آن نظمی بهبهانی است. شامل: قصاید، مقطعات و ماده تاریخ‌ها، غزلیات و رباعیات؛ خط: نستعلیق، کا: علی نقی بن عبدالقادر کاتب، تا: سلخ ذیقعده 1084ق؛ افتادگی: آغاز و وسط؛ مجدول، با سرلوح مذهب و مرصع؛ مهر: «المؤمن حی فی الدارین 1110» (بیضی)، جعفر سلطان القرایی؛ کاغذ: نخودی، جلد: میشن زیتونی، 100گ، 12 سطر (14×3/7)، اندازه: 11/6×20/7سم [ف: 29/2 - 758]