دیوان ناصر الدین شاه

3. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 16149 آغاز: آغاز مقدمه: بسمله، ستایش پاک یزدانی را سزاست که وجود اقدسش مبرا از چند و چونست. آغاز اشعار: بسمله، ای روی ماه ترا صد بنده همچو پری ×× وز رفتن تو رسد خجلت بکبک دری؛ انجام: گفت پیر خردم خیز و بدرگاه علی شو ×× تن و ایمان و دل و دیده خود کان صفا کن منتخبی است از غزلیات و رباعیات و فردیات ناصرالدین شاه قاجار که توسط عبدالعلی بن حاجی علیخان حاجب الدوله متخلص به «واله» و ملقب به «ادیب الممالک» مقدمه نوشته و جمع آوری شده و بنا بر مقدمه، میرزا فرج الله خازن الاشعار متخلص به «طرفه» شرحی بر اشعار نوشته است؛ خط: نستعلیق خوب، کا: فرج الله منشی ملقب به خازن الاشعار، تا: ربیع الاول 1272ق؛ در بعضی از صفحات نستعلیق جلی چلیپایی چهار سطری (که به دستور میرزا آقا خان صدر اعظم نوشته است)، دارای یک سرلوح و مزدوج مذهب و مرصع، یک کتیبه مذهب؛ واگذاری بنیاد مستضعفان در شهریور 1367؛ کاغذ: شکری، جلد: تیماج ماشی، 17گ، 11 سطر، اندازه: 12/3×18/2سم [ف: 17 - 517]