دیوان مهجور تفرشی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14087 آغاز: ای سپهر سفله پرور وی جهان کینه جوی ×× شادمان هرگز نشد از تو دلی در روزگار / در نقاب خاک از تو سروران باشکوه ×× خفته در خاک عدم از تو سران کامکار؛ انجام: گه ز آب دیده شستی راه او ×× تا نگیرد گرد روی ماه او / چونکه اندر عشق او صادق بدی ×× بی ریا بر روی او عاشق بدی کلیات اشعار شاعر است با تخلص «مهجور». قصایدی که در ماده تاریخ‌ها و مناسبت‌ها سروده شده عبارتند از: ماده تاریخ وفات محمد خان قاجار (1237ق)، تاریخ تولد فرزند میرزا مرتضی (1231ق)، قصیده‌ای که شاعر در هنگام اقامت خود در شیراز در تعریف آن شهر سروده است، مدح حسن خان تکلو، تاریخ تولد فرزند نور محمد خان (1232ق)، تاریخ بنای تکیه حسینیه حاجی علیرضا (1232ق)، تاریخ تولد فرزند زمان خان (1231ق). شاعر در اثنای دیوان، مثنوی مستقلی سروده با این عنوان: شور و شکر = خسرو و شیرین (ص 38-48)، آغاز: «شنیدمستم که چون خسرو ز شیرین ×× مذاق کام جان را کرد شیرین / به بزم عیش با شیرین هم آغوش ×× ز شیرین لعل او کردی شکرنوش»، شامل: قصائد، رباعیات، غزلیات، قطعات و ماده تاریخ ها و یک مثنوی به نام «شور و شکر»؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ شاعر در نسخه مسوده دیوان، اشعارش را به ترتیب تاریخ نظم، ضبط نموده، اکثر صفحات چلیپایی، ص 86 دستخطی از محمد زمان قاجار که در سال 1228 نوشته؛ در اول نسخه دو برگ درباره شاعر و دیوانش آمده؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 133گ، اندازه: 10×21سم [ف: 38 - 111]