دیوان مهجور

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13623 آغاز: رفتی نموده ای تو بغم مبتلا مرا ×× رفتی ز هجر سوختی ای بیوفا مرا / رفتی و برده ای ز دلم طاقت و توان ×× بگذاشتی غریب ز راه جفا مرا؛ انجام: همیشه تا که شاداب است گل در گلشن وصلت ×× هماره تا که سر سبز است در صحن چمن ریحان / بود بجاوید عمر دوستانت درجهان دایم ×× نصیب دشمنانت باد دایم آتش نیران دیوان اشعار شاعر با تخلص «مهجور» است که در آن غزلیات به ترتیب حروف تهجی، قصاید، ساقی‌نامه و یک بحر طویل آمده است. قصاید وی اغلب در مدح مراثی اهل بیت (ع) خصوصاً مدح حضرت علی (ع) و مرثیه سید الشهدا (ع) است در این دیوان قصیده ای در مدح خانلر میرزا احتشام الدوله و قطعه‌ای که شاعر در ماده تاریخ فوت شیخ محمد حسن نجفی (صاحب جواهر) در سال 1266ق ساخته نیز آمده است و در آخر آن گوید: «کردم سؤال ماده تاریخش از خرد ×× آمد جواب گفته که با چشم خون چکان / بردار ز مصرع تاریخ و باز گو ×× پرواز کرده روح لطیفش سوی جنان / مهجور زار گشته از این غصه و الم ×× دارد امید لطف ز خلاق انس و جان». در فرهنگ سخنوران (ص 571) چند شاعر با تخلص «مهجور» ذکر شده است که هیچ قرینه‌ای در نسخه حاضر برای تعیین یکی از آن ها یافت نشد؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ جلد: تیماج سرخ، 219گ، 16سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 37 - 150]