دیوان موسی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14094 آغاز: نوبهاران ندهد بلبل آشفته ز دست ×× دامن گل که به صد خون جگر باز آمد / جام می‌گیر و نظر باز به خوبان موسی ×× عاشق روی نکو رند و نظر باز آمد؛ انجام: ز مستی می‌شود بیهوش و از خود می‌رود موسی ×× گر آن مه با دو چشم پر خمار از در درون آید / شکر الله که مرا گلشن اقبال شکفت ×× که جهان باغت از آن غنچه نو رسته شکفت بخشی از غزلیات شاعر است با تخلص «موسی». او در چند جا تخلص خود را آورده از جمله در این ابیات: شکر گفتار من جایی که لب شیرین کند «موسی» ×× حدیث قند و تعریف شکر کردن توان نتوان / می‌دهد جان به ضرورت ز فراقت «موسی» ×× ندهد کس به هوس جان چو ضروری نبود / هر که آرد بر «موسی» خبر وصل حبیب ×× بهترست ار خبر موسی عمران آرد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ به صورت چلیپایی و عمودی در عرض، مجدول زرین و مرصع؛ جلد: روغنی با زمینه سرخ، 38گ، 6 سطر چلیپایی، اندازه: 13/5×21/5سم [ف: 38 - 123]