دیوان مؤذن خراسانی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4247 آغاز: آن را که وجه حق بودش منظر نظر ×× چشم دلش مدام بروی تقی بود / مردانه وار ترک دو عالم کند بصدق ×× همچون موذن آنکه طالب کوی تقی بود؛ انجام: آدم از نام تو در بر کرد یا شاه نجف ×× خلعت ثم اجتباه از لطف رب العالمین. غزل است به ترتیب تهجی با تخلص «موذن» و «درویش حاتم، حاتمی» و مثنوی و رباعی و قصیده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: رمضان 1194ق؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج سرخ، 121گ، 14 سطر (6×12)، اندازه: 11×17سم [ف: 13 - 3218]