دیوان منصور

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7732/2 آغاز: بسمله القصيدة الموسومة باستفتاح الفرج التي توسل بها و هو متخوف من الظالمين قبل دعوته ... يا ملجأ للخائف المحتارا ×× يا من يغيث مشردا قد طارا / يا حي يا قيوم يا غوث الذى ×× يشكو اليك من الذى قد جارا؛ انجام: و على كرام الال ال فرعوا ×× من حير من ركب المطى و سارا / و اغفرلنا و المؤمنين ذنوبنا ×× إنا طلبنا راحما غفارا قصيده استفتاح الفرج، قصیده‌ای است که مؤلف در شکایت از موانعی که در راه تبلیغات مذهب زیدی با آنها روبه‌رو شده سروده و با خداوند متعال مناجات نموده است، این قصیده را احمد بن سعدالدین بن حسن بن محمد میسوری در شب یک‌شنبه 20 رمضان 1046ق برای فرزند مؤلف، محمد بن قاسم بن محمد قرائت نموده و سپس خود مقدمه ای بر آن افزوده است. در مؤلفات الزيدية (2: 349) از همین مؤلف «القصیدة الفریدة» را نام برده که احتمالاً با قصیده حاضر یکی است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: سه‌شنبه 9 رمضان 1078ق؛ مقابله و تصحیح رساله از روی نسخه مؤلف در روز دوشنبه شوال 1078 به پایان رسیده؛ جلد: تیماج قهوه‌ای مذهب، 3گ (348ر-351)، 17 سطر، اندازه: 15×20/5سم [ف: 26 - 223]