دیوان ملاحسن جانی هروی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13392/3 آغاز: روزگاری که هیچ بود و نبود ×× در سرای وجود بود نبود / جز من و ما نبود اصلاً کس ×× در جهان نهان و ملک شهود؛ انجام: چون بدیدم تمام هستی را ×× دانه خوشه ای ز خرمن بود / خود تمامی هست و هستی ما ×× کمترین خار شاخ گلشن ما ترجیع‌بند؛ 3گ (110پ-112پ) [ف: 36 - 332]