دیوان مقبل

2. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 5109/2-25/199 آغاز: بگریه گفتمش ای نور دیده های نبی ×× سرور سینه صاف محمد عربی / نظر بکن به یتیمان آل پیغمبر ×× که مانده اند غریب و حزین و تشنه جگر؛ انجام: نداشتم چه بر حضرت تو روی سفید ×× عطا نمود بمن رحمت تو موی سفید / چه مو سفید شدم جانی از میان بردم ×× هزار شکر که آخر بموی جان بردم تمت بخشی از دیوان مراثی مقبل است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1179ق، جلد: ساغری قهوه‌ای، 31گ، اندازه: 10×20سم [ف: 4- 1937]