دیوان مشفق

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 5983 آغاز: بسمله. حمد بی حد و درود افزوون از عدد خداوندی را سزد ... ز در آید اگر آن مه جهان او را ×× کجا است تاب اقامت به حضرتش ما را / ندیده چون رخ خوب تو در جهان مشفق ×× اگر چه دیده بسی مهوشان سیما را؛ انجام: با این همه جور یک دمم نوازی ×× گویا که چو من بکوی تو نیست حقیر با دیباچه منثور خود او و شش طرز غزلیات و ترجیع‌بند و حکایات و مرثیه آل علی (ع) و قصاید و رباعیات و مختلفات؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1306ق؛ با سرلوح، در پایان قصیده سید جعفر بن سید صادق است به فارسی؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، 43گ، 10 سطر (6×17)، اندازه: 17×22سم [ف: 16 - 173]