دیوان مشتاقعلی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/50 آغاز: این خرقه صد پاره ما دوختنی نیست ×× چون زهد درو هست چرا سوختنی نیست؛ انجام: در آستان جناب علی مشتاقی ×× تو را چه غم که سری خوش بر آستان داری اشعاری است در قالب غزل، رباعی و ترجیع‌بند با مضامین عرفانی و به سبک غزلیات مولانا (و برخی در اقتفای آنها) و نیز مدیح رسول خدا (ص). عنوان این اشعار در نسخه چنین است: «من کلام مشتاقعلی شاه، مرحوم استاد غلامرضا». از شاعری ملقب به مشتاقعلی نسخه‌هایی در منزوی معرفی شده که قدیم‌ترین آنها مورخ 1189ق است؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 9ص (122-131)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 331]