دیوان مدهوش تهرانی

6. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2940 آغاز: دیباچه: بسمله. مدهوش صهبای فنا و پیمانه نوش خمخانه بقارهی عارف امی که زبان بیانش کلید خزینه علوم لدنی ... در دست پر از باده کهن جام بلور است. آغاز دیوان: قافیه حرف الف: اگرم سر برود عشق تو از سرما را ×× مختصر می‌نرود ور برود سر ما را / در خرابات نهادم بدر میکده سر ×× تا بخوانند مگر خادم آندر ما را / ... / دست نراد عطای تو گشادار ندهد ×× ماند این مهره چو مدهوش بششدر ما را؛ انجام: یک حرف ز نکته ای بست مدهوش ×× این نکته بگو باهل اسرار/ پیدا نبود کسی بجز دوست ×× بر هر چه نظر کنم نه جز اوست غزلیات به ترتیب تهجی نزدیک 2200 بیت، قصاید و مطالب پراکنده و هزلیات و ترجیع‌بند در 400 بیت؛ خط: نستعلیق، کا: حاجی علی عطار تهرانی، تا: سه‌شنبه 28 صفر 1297ق، به خواهش حاجی محمد حسن معمار؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سبز، 25گ، 18 سطر (16×7) اندازه: 14×25/5سم [ف: 10 - 1816]