دیوان مدحی شوستانی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1122/4 آغاز: شبی در گوشه خلوت نشستم ×× در عشرت به روی خویش بستم / در آمد از درم ناگه جوانی ×× پری رخ صورتی مهوش شبانی / به روی خویش افکنده نقابی ×× تو گفتی ماه بوده در حجابی؛ انجام: چنان چشم از جهان بر بست گویی ×× که هرگز از جهان نشنیده بویی / تو مدحی عزلتی بگزین چو آن مرد ×× که باشی روز محشر چون الف فرد مثنوی از او؛ بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: شکری نازک، جلد: تیماج قهوه‌ای، 6ص (15-20) [ف: 3 - 566]