دیوان محمد صوفی

5. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 532/4 آغاز: آنچنان گشته ام که بیزارست ×× گوش از آواز و دیده از دیدار؛ انجام: عالم بر من چو جاه بیجن شده است ×× این درد مرا علاج مردن شده است / گفتم که مگر نمی‌بشویم غم دل ×× بر آتش غم شراب روغن شده است؛ نسخه: درود فراخور بحال نبی ×× ز من بر نبی باد و آل نبی / که بر نظم این گوهر آبدار ×× ز تاریخ هجرت شده سی هزار خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: کشمیری کبود، جلد: مقوای ابره تیماج مشکی، اندازه: 12/4×23/5سم [ف: 4 - 1149]