دیوان محمد حسین

قم؛ مرکز مطالعات؛ شماره نسخه: 480 آغاز: بسمله. هی سزاوار حمد ذات خدا ×× قابل شکر هی صفات خدا / گنگ هی نطق کیا کهون توحید ×× دنگ هی عقل کیا کردن تحمید؛ انجام: سب اسی مثنوی کوکبتی هین ×× مثنوی بس اسی کوکبتی هین دیوانی است در چهار مجلس که محتوای آن ترجمه حدیث معروف توحید مفضل بن عمر است، در سه قطعه، نخست به حمد خداوند و مدح پیغمبر خاتم و امیرالمؤمنین پرداخته و سپس با اشاره به سند حدیث به تضمین محتوای آن پرداخته است و آن را در سال 1253 به پایان برده است و به استادش اهدا کرده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1265ق؛ در برگ آخر قطعه تاریخ از شیخ عبدالرحمن متخلص بأحسن با عبارات: «حسب عنایات رب یزدانی سی ×× دچپ گئی مثنوی خوش اسلوب / اوسکی تاریخ طبع احسن نی ×× پون کهی مثنوی چپیی کیا خوب»؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 132گ، 14سطر، اندازه: 15×22سم [ف: 1 - 405]