دیوان مجمر اصفهانی

34. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 5258/1-26/138 آغاز: که کرد بی مدد غیر باژگونه بنا ×× پر از اساس جهان سقف گنبد مینا / نه رنگ خامه و نقاش و خامه منقوش ×× نه چوب تیشه نجار و طارمی بر پا؛ انجام: از پس عمری که کردم قاصدی سویش روان ×× بخت بد بنگر که رفت از خاطرش پیغام من / نمی‌آید بدامت مرغ دل چندانکه خواندش ×× فریبی کز تو خورد او را همان یاد است پنداری کا: محمد حسین بن محمد جعفر کاشانی، تا: دوشنبه 3 محرم 1282ق، جلد: تیماج زیتونی، 123گ، 15 سطر، اندازه: 12×20سم [ف: 4 - 1931]