دیوان گوهر مدراسی

2. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 4038/2 آغاز: دیدم ستاره سرمست آن سرو راستان را ×× بر روی مه کشیده از ابروان کمان را / در لعل خود نهفته یک چشمه آب کوثر ×× بر نسترن نهاده یک دسته ضیمران را؛ انجام: عارفی خواهم کند فهم سخن ×× هست جز ذات خدایی لا ولن / غیر معشوق حقیقی نیست شیء ×× کل شی هالک الا وجه حی قصاید کم شمار، غزلیات پرشمار و اندک رباعی حاصل شاعر ایل نایطه است. که در آن مدح ائمه و مولا علی علیه السلام به‌ویژه در یک ترجیع‌بند و نیز مدح ناصرالدین شاه مشاهده می‌شود. تخلص وی «گوهر» است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و وسط و انجام؛ جلد: گالینگور سبز، 93گ (71ر- 162پ)، 18 سطر، اندازه: 20×31سم [ف مخ: 2 - 946]