دیوان کشوری رودباری

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4289 آغاز: با سگان او بگو حال زارم ای رفیق ×× مردنم نزدیک شد آگاه کن احباب را / مرد مسکین کشوری زان لب حدیث اکنون چه سود ×× دادجان بیمار غم ضایع مکن جلاب را؛ انجام: وه وه چه خوش بود که نمایی رخ از نقاب ×× تا کشوری خسته دهد دیده را جلا از سراینده‌ای با تخلص «کشوری» با یادداشتی در ص. ع. که می‌گوید: از شعرای دربار سلطان یعقوب آق قوینلو بوده و نسخه‌اش منحصر است. پس بایستی کشوری رودباری قزوینی سده 10ق باشد (نسخه‌ها 2491/3) در آن آمده: «پناه سلطنت یعقوب خان آن شاه دریا دل ×× که طوق طاعت او حلقه گش است شاهان را». چند تخلص او: چو «کشوری» به وفای تو جان دهد آخر ×× سگی که بوی کند روزی استخوان مرا / عروس دهر را عاشق مشو ای «کشوری» زان رو ×× که این گل در قفس دارد چو تو بلبل هزاران را / ای «کشوری» اندوه و غم باشد از آن شیرین صنم ×× چون پادشاهی مغتنم اندک خوش و بسیار خوش. و واپسین تخلص: همت نگر که «کشوری» از زهد پا کشید ×× و اکنون پیاله می‌کشد و، می‌کشد سبو. غزل به ترتیب الفبایی است، سپس تخمیس، مربع، مشاعره. در آغاز مشاعره دیباچه‌ای است به نثر. در آن می‌گوید: «در مجلس سلطان بن السلطان ملک شمس الدین محمد بن ابراهیم خان مجلس مشاعره بر پا بود. شهزاده ز من خواست از هر حرفی پنج بیت گرد آورم و من این بیتها را گرد آوردم»، غزل است نه به ترتیب تهجی سپس مربع و مخمس و مشاعره به دستور ملک شمس الدین محمد بن ابراهیم خان از هر حرفی پنج بیت؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز؛ مجدول زر و لاجورد؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج مشکی، 101گ، 11 سطر (7×14)، اندازه: 11×19سم [ف: 13 - 3258]