دیوان کشوری دیلمقانی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9162 آغاز: بخش فارسی: جان می‌دهد سگان ترا بنده کشوری ×× بنده است می‌کند ادب بندگی ادا ...؛ بخش ترکی: نمر تو نعا نمینجه بوالمزاول موی میان ظاهر ×× تبسم قلمینجه ایرمز اول نقش دهان پیدا؛ انجام: بخش فارسی: قاسم: ای ز نخل آرزو زلف سیاهت خوشه‌ای ×× گوشه‌های ابروت را در دل ما گوشه‌ای؛ بخش ترکی: قباد: چشم تر بیرله منم اول شمعتک پروانه سی ×× درد دل بیره کونکل در عشق او تندین یانی شامل: غزلیات، مخمس، رباعیات، معميات، غزلیات ترکی و معميات ترکی؛ پیش از برگ 65 هم که غزلیات ترکی آغاز می‌شود؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 10؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول، رکابه‌دار، در هر صفحه 8 مصراع به صورت چلیپا، مهدی بیانی در آغاز نسخه چنین نوشته: «نسخه‌ای از بوستان سعدی نزد اینجانب است که باین عبارت خاتمه می‌یابد: «کتبه العبد الضعیف کشوری 896م» و با مقابله این نسخه با بوستان فوق الذکر هیچ جای تردید برای نگارنده نمانده که اشعار این نسخه به خط ناظم آن می‌باشد. میر علیشیر نوائی در مجالس النفائس کشوری را از شعرائی دانسته که از حسن خط نستعلیق هم بهره داشته است و البته خط نستعلیق حاضر در قرن نهم جزو خطوط خوش محسوب می‌شده است. به تاریخ سوم خرداد ماه 1328. ناچیز مهدی بیانی»؛ مهر: «عبده محمد ابراهیم 1056» (بیضی)، «نجفقلی» (بیضی)، کتابخانه جعفر سلطان القرایی؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: تیماج عنابی، 8 سطر چلیپا و 2 حاشیه (7/5×12/8)، اندازه: 10/5×18/1سم [ف: 29/2-822]