دیوان کاتبی

12. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1018 آغاز: من کلام ... سپاس و حمد تر زیبـدای محقق بر حق ×× که حامدند ترا مطلقا، مقید و مطلق ...؛ آغاز غزل ها افتاده، از حرف «ت» است تا «ی»: آه درون سوز من، پای برون گر نهد ×× همچو درونم شود، آنچه برون منست؛ انجام: این پیکر و جان حقیقت انسان را ×× چون ظلمت روز و نور شب عارض است بی دیباچه، آغاز می‌شود با قصیده‌ها، سپس غزل، قطعه، آنگاه رباعی‌ها؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 10؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: نخودی، جلد: مقوا کاغذ روغنی عنابی پوشانده، 144گ، 11-12 سطر (7×9)، اندازه: 10/5×14/5سم [ف: 2- 114]