دیوان کاتبی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3949/2 آغاز: جمشید روز باده در بزم ما گداییست ×× زین باده هر سفالی جام جهان نماییست / ای کاتبی ندیدم جایی به از خرابات ×× تا بشنوی سخن را لیک این سخن زجاییست؛ انجام: کمان ابرویت از غمزه چندان کافکند ناوک ×× دل ریشم بجان گوید که نصف لی و نصف لک غزل است از حرف تاء تا حرف یاء و قطعات و رباعیات و مفردات نزدیک به 3000 بیت؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 9؛ مجدول زرین؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج تریاکی، 217 (1- 217 هامش)، 14 سطر (6×10) [ف: 12 - 2937]