دیوان قاسم مشهدی

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3087 آغاز: بسکه افتاد از غمت شوریدگی در کار ما ×× بر سر ما خود بخود وا می‌شود دستار ما؛ انجام: چون بکف قاسم نگیرم ساغر حل کرده برق ×× در چنین بزمی که آید همچو باران مغبچه غزلها است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 132گ، 11 سطر (6×12)، اندازه: 9×16سم [ف: 11 - 2033]