دیوان قاسم انوار

50. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5240/1 آغاز: بس که افتاد از غمت شوریدگی در کار ما ×× بر سر ما خود بخود وا میشود دستار ما؛ انجام: هنوز محو سر زلف دلبری غافل ×× اگر گشایی موی کمر چه میدانی گردآورنده غزلیات این دو تن را بدین گونه گرد آورده است که یک غزل از قاسم و یک غزل از غافل بهمان وزن و قافیه آورده است. غزلیات به ترتیب حروف تهجی است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: پنج‌شنبه رمضان 1105ق؛ کاغذ: ترمه، جلد: میشن آلبالویی، 25 سطر، اندازه: 18/2×25/4سم [ف: 8 - 252]