دیوان قاسم انوار

34. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8976/2 آغاز: چند پرسی ز کجایی و کجایی و کجا ×× از نهان خانه تجریدم و از دیر فنا / تو جدل می‌کنی اما چه کنی گز نکنی ×× گفت در حق تو حق اکثر شی جدلا؛ انجام: اگر تو مرده دلی رو به روی جانان آر ×× که زنده دل شوی از جلوه‌های ربانی / ز قاسمی نفسی گر قبول خواهی کرد ×× به هیچ حال نرنجی و هم نرنجانی؛ انجامه: ختم شد دیوان شعر حافظ شیرین کلام ×× بر سر طاؤس قدسی آشیان فخرالانام / هژدم ماه ربیع الآخر اندر چاشتگاه ×× بد سه شنبه روز هجرت روضه خیر الانام / (پایان رباعیات، برگ 424پ) بدین ترتیب که یک غزل از حافظ و یک غزل از شاه قاسم آمده است. غزلیات حافظ پشت برگ‌ها و غزلیات قاسم انوار در روی صفحات نوشته شده است. اگر غزلی کوتاه یا بلند بوده برای آن که فضای یک صفحه پر شود بعضی از ابیاتش به صورت چلیپا و مورب نوشته شده؛ کاتب گاهی هم چند سطر را سفید گذاشته است. در برگ 428ر قصاید حافظ و دیوان او تمام می‌شود و پس از آن تنها اشعار شاه قاسم انوار است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول مذهب، رکابه دار؛ مهر: «حسن الدین بن شمس الدین اخوند و مدرس گشت 1271» (مدور)؛ خریداری شده از امیر کریمی آزاد در اسفند 1349ش؛ جلد: روغنی، 14 سطر (3/5×7/5)، اندازه: 6/5×10/3سم [ف: 29/1 - 535]