دیوان قاسم انوار

29. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3496 آغاز: موکشان برد مرا عشق ز مسجد بکنشت ×× الله الله چه تفاوت ز کجا تا بکجا؛ انجام: از فضل خدا چونکه رسیدم بسرای ×× ای مطرب ازین رسیدن من بسرای / ای شادی نوبت خود از سرگیر ×× وی غم تو گهن گشته ای آخر بسرای خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 9 و 10؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ در ص 118 و 119 هامش غزلی است از عنقا بن هما به خط خود او و در ص 375 نوشته او است: «عید بر قندان روز آخر ماه شعبان بود که کلوخ اندازان گویند. حرره عنقا 129» که حاشیه مانندی است و توضیح این کلمه که در دیوان آمده؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج عنابی، 257گ، 11 سطر (7×11)، اندازه: 11×17سم [ف: 11 - 2502]