دیوان قاسم انوار

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9118/3 آغاز: میر مخدوم سفر کرد و وداعی فرمود ×× همه دلها عزیزان به فراقش فرسود / دل ما از همه عالم به هوایش برخاست ×× علم الله کزین جمله تو بودی مقصود؛ انجام: آن خواجه نمردست که آن زنده جاوید ×× ناگه سفری کرد ازین دار بدان دار / قاسم ز فراق تو روان کرد دمادم ×× سیلاب سرشک مژه از ابر گهربار مرثیه است (احتمالاً در رثای میر مختوم نیشابوری، مرید قاسم انوار در سال 830 وفات نمود)؛ 2گ (155ر-156ر) [ف: 29/2 - 777]