دیوان فروغ اصفهانی

7. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2726/1 آغاز: در وصف بهار گوید: اکنون که شد میسر گلشن ریاض خلد ×× از کف منه صراحی من تا میسر است / خاص این زمان که موسم طغیان عشق ماست ×× تا نرگس است غمزه زن و گل سنمبراست؛ انجام: ز عشق تو به فروغاً چسان توانم کرد ×× مرا که دل بکمند نگار سیمین است خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج زرد [ف: 10 - 1600]