دیوان فروغ اصفهانی

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14084 آغاز: آیه عز و شرف سایه فتح و ظفر ×× پایه جاه و جلال مایه ابر سخا / فتحعلی شاه آنکه با کف او روز جود ×× کان نه یکی مفلسی یم نه یکی بینوا؛ انجام: آنکه بر مسند عزت بتو جا بخشیده ×× نه ز ماه داده به تو نز تو به ما بخشیده / گر به فرعون خدا عزت شاهی داده ×× هم به موسی ید بیضا و عصا بخشیده کلیات شاعر است با تخلص «فروغ». شاعر از علمای عصر فتحعلی شاه قاجار بوده و اشعاری در مدح وی و عباس میرزا و قائم مقام سروده است. او چون ملازم فریدون میرزا فرخ بوده به فروغ فرخی لقب گرفته است. شامل است: الف: قصاید که از آغاز افتادگی دارد، آغاز نسخه: «آیه عز و شرف سایه فتح و ظفر ×× پایه جاه و جلال مایه ابر سخا»، ب: غزلیات به ترتیب حروف تهجی، آغاز: «ای مایه سودای تو سود همه بازارها ×× از سود سودای رخت پیدا زیان در کارها / افسانه عشق تو را فرزانه می‌گوید همی ×× دیوانه سودای تو در کوچه و بازارها»، ج: مقطعات، آغاز: «ای شاه فلک قدر ترا درد مبادا ×× بر دامن جاهت ز جهان گرد مبادا / گرم است دل خلق به اقبال بلندت ×× از حادثه چرخ دلت سرد مبادا»، د: رباعیات، آغاز: «یا رب تو به امتحان نشانم منما ×× بگذر ز گناه و امتحانم منما / دانی که به امتحان سیه روی شوم ×× پس روی سیاه دو جهانم منما»، انجام: «گر به فرعون خدا عزت شاهی داده ×× هم به موسی ید بیضا و عصا بخشیده»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: ربیع الاول 1258ق، برای علی خان؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 115گ، 15 سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 38 - 108]