دیوان فرقتی کاشانی

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3740/1 آغاز: برابر؛ انجام: فیضی بکمان پنبه زن میمانی ×× مردی ز تو عاراست بزن میمانی / سر کنده و پاقوی و کور و بد شکل ×× ز سر تا بپا بکیر من میمانی دیباچه‌ای در آغاز این دیوان در سرگذشت او هست با ماده تاریخ مرگ او از میرزا شرف الدین حسینی طباطبائی کاشانی و رثای محمد باقر علمی و محمد شرف کامل و مهدی قلی بیک کرمی برای او. دوست او عبدالکریم بن میرزا علی کاشانی این دیباچه را نوشته و اوستکه دیوان او را فراهم آورده است. در این دیوان قصیده است در ستایش علی و امام رضا و شاه عباس و حکیم رکن الدین مسعود و ترجیع بند ساقی‌نامه و ترکیب‌بند و مثنوی حکایت حاتم و مقطعات (ناقص) و غزل است به ترتیب تهجی و مفردات و هجو استاد جهات صابونی و یک آبله رویی سپس رباعیات که برخی درباره تاریخ مسجد میر غیاث الدین منصور و باغ مرحوم آقا خضر و هجو میر بخیر و گل تاه قد و فیضی نقاشی است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج تریاکی، 107ص (1-107)، 14 سطر (7×13)، اندازه: 13×20سم [ف: 12 - 2733]