دیوان غیاث الدین نقشبند

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4657 آغاز: ای سینه‌های پر غم و ای دیده‌های تر ×× کو ناله را سرایت و کو گریه را اثر / گویا که دو دو آه ستمدیدگان ببست ×× راه اجابتی که دعا داشت در سحر؛ آغاز بخش دوم: من خسرو و شیرین: لباسی پوش چون خورشید و چون ماه ×× که باشد تا تو باشی با تو همراه؛ انجام: هر زن که حدیث کینه پر درد کند ×× باید که وداع خانه مرد کند / سگ بود گرز ناتوانی خویش ×× شب بخسبد ز پاسبانی خویش از غیاث نقشبند یزدی زرباف (نصرآبادی 49؛ آتشکده 268؛ الذریعه 9: 796؛ جامع مفیدی 426 و جاهای دیگر) قصیده است و غزل و قطعه و رباعی و در آن ستایش شاه عباس در چندین جا آمده و از قاجار و شاملو و محمد خان و صدرا در آن یاد شده است (24-28 و 52) و تخلص غیاث هم در آن هست (1-91) پس از این مثنوی است از خسرو و شیرین و مخزن الاسرار و سکندرنامه و هفت پیکر و لیلی و مجنون و عنوان باب‌های: هفتم در فال نیک، یازدهم در دولت، دوازدهم در خدمت، سیزدهم در التجا به اصحاب دولت، چهاردهم در عدل و احسان، یازدهم در کرم و سخا، شانزدهم در عقل و تمیز، هفدهم در تقلب رای و تدبیر، نوزدهم در تواضع، یازدهم در طاعت بیست و یکم در اخلاص، بیست و دوم در نگاه داشتن راز، بیست و سوم در مکافات، بیست و چهارم در حدود، بیست و چهارم در پیری، بیست و ششم در تسکین غم، سی و یکم در مذمت وطن، سی و دوم در ترک دنیا، نهم در نصیحت عام، دهم در مهابت پادشاهان دارد (92-138) و شاید از این دیوان هم نباشد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول، با سرلوح؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: مخمل سبز، 71گ، 13 سطر (13×6)، اندازه: 12×20سم [ف: 14 - 3601]