دیوان غزالیه

تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 550 آغاز: وقت آن شد که در آینده غزالان به قطار ×× که شوند از دل و جان صید شه شیر شکار؛ انجام: نه نشیند بچنین از ره غم گرد ملالت ×× کز دل من تو زداییده هر گرد ملالی در این دیوان پنج قصیده آمد: یکی در وصف زائیدن غزال و مرال دشتی در شهر، دیگر در وصف یکی از بازهای شکاری، سدیگر: در وصف یکی از کره‌های عربی یکساله، چهارم: در وصف یکی از مادیان‌های مخصوص عربی، پنجم در شرح حال یکی از خيول. این پنج قصیده به ترتیب با قافیه های: «راء» - «یاء -واو-را و یاء» سروده شده اند؛ خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: اوایل قرن 14، جا: تهران (احتمالا)؛ مجدول؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: کاغذ قرمز، 9گ، 13 سطر (9×16)، اندازه: 16×22سم [ف: 2 - 41]