دیوان غریبی هروی

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 18/2-عکسی آغاز: نشان پیر کامل چیست، مست از جام حق بودن ×× ز دنیا و ز عقبا هر دو بالاتر خرامیدن (ص 39)؛ برای نشانی: ای کاملان این کاملان زان باده جاوید جان ... ×× چون کاملان مستغنی اند از استماع وصف خویش / بس کن «غریبی» بعد از این، دیگر ز وصف کاملان ×× ای عاقلان این عاقلان تا چند بودن در جهان / کوتاه دیگر سخن اینجا «غریبی» بعد از این ×× چون شرح حال جسم و جان، کردی همه خاطر نشان / ای جاهلان این جاهلان، زین جهل مردود لعین اصل نسخه: زنده یاد استاد محمد تقی مدرس رضوی. غزل و قطعه کوتاه و بلند، عرفانی، بی ترتیب الفبایی، چند منظومه‌ای از او است کلامی - اسماعیلی. هر چند با «دیوان» او در یک مجلد است ولی کارهای مستقلی به نظر می‌آید. نخستین نونی و درباره امام، حجت، داعی و مستجیب. در پایان برخی از منظومه‌ها تخلص او آمده است: «ای «غریبی» ختم کن دیگر که ظرف عامیان×× هست بس تنگ و فراخ است این کلام نازنین». میان منظومه‌ها بندهایی است به نثر، در آنها چند جا تاریخ 96 (906ق) برای نگارش آمده است. و بر فراز یکی از منظومه‌ها آمده است «فی البداهة در حمام غوریان گفته شده». همه منظومه در اصول و اعتقادهای فلسفی - اسماعیلی می‌باشد. تاریخ 96 در «الذریعه 987/9» 960ق خوانده شده است؛ خط: نسخ خوش، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ سپس دو قصیده، یکی با تخلص «قماحی» و دیگری مورخ 777ق (ص 39-101) و رساله‌های اسماعیلی، آنگاه «منظومه اسماعیلی» از همین غریبی (ص 122-144 و154-171) [عکسی ف: 2 - 127]