دیوان علیا

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14190/60 آغاز: تعالی الله از این عالی عمارت ×× که دادش دست قدرت اوج رفعت / فضایش رفته از اندیشه بیرون ×× ز حسنش گوشواری ربع مسکون؛ انجام: پی تاریخ گفتا صدق نیت ×× مکان دولت و جای سعادت (1106) / الهی تا بنای دهر بر پاست ×× اثر از گردش افلاک پیداست / بود این شاه و دین را جاودانی ×× ببخشش پادشاهی کامرانی مثنوی‌ای است که شاعر در مدح عمارت دولت خانه شاه سلطان حسین صفوی که در سال 1106 بنا نموده، سروده است، با این عناوین: صفت ایوان رفیع بنیان، تعریف آینه و آینه خانه، تعریف گچ کار و توصیف گچ، صفت جدول، توصیف حوض‌ها و آب آن، تعریف نقاشی و نقاش، وصف شبیه نرم قلم، بیان شبیه عاشق، تفصیل شبیه هر عضوی از اعضای معشوق از سر تا پا که نقاش کشیده، وصف شبیه عاشق و معشوق با هم، تجدید تعریف عمارت، صفت سر کار و معمار، تفصیل کار فرمودن سرکار به هر صنفی، کارفرمایی سرکار به بنا و تعریف بنا، صفت گچ کار و تعریف گچ، مدح و ثنای بندگان شاهنشاهی؛ بی‌کا، تا: 1106ق؛ جلد: کاغذی، 8گ (79پ-86ر)، اندازه: 12×20سم[ف: 38-256]