دیوان علوی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14031 آغاز: چو آن واجب گره بگشاد امکان محالی را ×× نشانده بر سریر صدق تصویر خیالی را / بعالم چون تجلی داد شأن لا ابالی را ×× دمید از خودسری در جسم کل شکل مثالی را؛ انجام: رسیدی و بجذب عشق جا اندر دلم کردی ×× سراپایم بحسن خویشتن بنواختی رفتی / مرا هر دم به مرگت علویا افسوس می آید ×× چه بودی آه قدر خویشتن نشناختی رفتی غزلیات شاعر است به ترتیب حروف تهجی با تخلص «علوی»، در این دیوان 192 غزل موجود است و پس از پایان کتاب یک غزل دیگر اضافه شده است. در غزل‌های 181 تا 183 افراد زیر مدح شده اند: نصیرالدین چراغ دهلوی، خواجه معین الدین چشتی، شاه سلیمان توسوی، نظام الدین محبوب الهی، فخرالدین دهلوی، حافظ خیرآبادی؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: مقوایی سبز، 52گ، 28 سطر، اندازه: 19/5×32سم [ف: 38 - 50]