دیوان عطار

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 241-2/61 آغاز: بسمله. خداوندا اعانت کن که گردد طی منزلها ×× ألا يا أيها الساقی أدر کأساً وناولها / برو ای بوالهوس بیرون مزن تو لاف یکرنگی ×× که عشق آسان نمود اول ولی افتاد و مشکلها؛ انجام: شکر لله بتو مایل شده ای دوست دلم ×× گوهر مقصدم آمد به ازل بر دستم / بنده حضرت تو عالم زر شد عطار ×× منت از توست بجانم که به حق تو پیوستم تمت الکتاب اشعار شاعری است با تخلص عطار که غزلیات را معمولاً با یاد امام علی(ع) به پایان می‌برد، و در آخر اشعاری در مصائب امام حسین(ع) دارد. گویا مؤلف اسماعیلی است که به جهت دشنام به بزرگان اهل سنت به زندان افتاده و دچار شکنجه و چپاول دارایی شده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ جلد: مقوا، 18گ، 9 سطر، اندازه: 18×23سم [ف: 4 - 1912]