دیوان عزلتی یزدی

2. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 738/2 آغاز: آفرین بر صانع ارض و سما ×× مبداء اشیا نمود و بود ما / قادر مطلق تعالی شانه ×× اختلافات الصور برهانه / آن که عالم مطلع انوار اوست ×× آن که آدم مجمع اسرار اوست؛ انجام: جمله ما را خدایا از کرم ×× عاقبت محمود گردان با کمال مثنوی، در اخلاق و عرفان از عزلتی که ظاهراً همان زین العابدین عزلتی یزدی است صاحب مثنوی‌های شیر و شکر در مجموعه حاضر و در موزه لندن شماره 5011/2 (کتب شرقی) و منبع الانهار. تخلص شاعر به تکرار در سراسر مثنوی دیده می‌شود. در چند جا و از جمله در اخر مثنوی غزلی آورده و در آخر مثنوی (پیش از غزل) درباره نوشتن این مثنوی و نام آن چنین گوید: ای که این نسخه همی گیری به دست ×× مطلع گردی در آن بر هر چه هست / یک سخن گر زین همه خوش آیدت ×× مابقی را عفو کردن بایدت ... / چشم دارم گویی از روی وداد ×× عزلتی روح و روانت شاد باد / چون که بود این نسخه بحر مثنوی ×× از حکیم معنوی مولوی / مثنوی معنوی شد نام آن ×× آن چنان سازش خدایا آن چنان / باشد از تالیف من این مثنوی ×× نسخه بیست و ششم در رهروی / مختصر کردم که تا برکامتان ×× نقل آن بسیار ننماید گران / یک غزل هم باز گویم بعد از آن ×× از بیان یکباره بربندم زبان. عزلتی در این مثنوی حکایات بسیار درج کرده و از آن جمله است داستان به خواب دیدن شهاب الدین سهروردی ارسطو را که او خود در کتاب تلویحات می‌آورد و نیز حکایت «پسر ملاسعدالدین تفتازانی و تیمورخان گورکانی»؛ خط: نستعلیق، کا: محمد شفیع، تا: قرن 11؛ کاغذ: زرد و آبی، جلد: مقوا با روکش پارچه، 84گ (10پ-93پ)، 16 سطر، اندازه: 13×21سم [نشریه: 13 - 124]