دیوان عزلتی خلخالی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3011 آغاز: بنام خدایی که بخشنده اوست ×× بهر سختیی یاور بنده اوست / حکیمی که جان جهان آفرید ×× بقدرت نهان عیان آفرید؛ انجام: خردمند گفتمش که باشد محال ×× که بی آن کنم بر تو آنرا حلال. بفکرت (حکایت یکم باب دهم). از مولی ادهم عزلتی خلخالی واعظ (س 9 ص234) به روش بوستان سعدی در پند و اندرز گرچه می‌گوید که «پس از وی گلستان نوشتن خریست» (ص 34) در ده باب هر یک در چند فصل با داستان‌های مناسب: شهوات، حرص و طول امل، شکر، قناعت، سخا، یقین، علم، علاج صفات بد، اخلاص و صدق و رضا، تقوی و خوف و رجا. وی نیز می‌گوید: «نوشتم بسی نسخه‌های نکو ×× همه هادی و ره نمای نکو / پیاپی معانی بیان ساختیم ×× بالفاظ پر هم نپرداختیم / ولیکن به بحری که بستان دروست ×× مر آن بحر چون طبع سعدی نکوست / دلم بود بسیار مایل بدان ×× که ننوشته بودم کتابی درآن / پس از وی گلستان نوشتن خریست ×× ببستان مقابل شدن ابتریست / چه حاجت پس از آن دو عالی کتاب ×× نوشتن کتب گرچه باشد صواب / ولی طبع و تقلید مردان راه ×× که شد «من تشبه» بحسنش گواه»؛ باستانی آن را در نسخه «بهارستان» نامیده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 121گ، 18 سطر (6/5×13)، اندازه: 12×18/5سم [ف: 10 - 1948]