دیوان عجیب

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2997 آغاز: دیباچه: بسمله. الحمدلله الذی جعل قلوب العارفین معادن اسراره الزاهرة الاحدية ... اما بعد از حمد و ثنای حضرت کبریا.. چنین گوید ... محمد حسن المتخلص بمواج.آغاز دیوان: بسمله. و به نستعین. فى المناجات.یا صاحب المن الجسيم على الورى ×× اشکو الیک الضر فی البلوا / یا رب تو رحمت آر بحال تباه ما ×× بر عفو بر کرم بنما تکیه گاه ما عجیب. قصاید است در ستایش در باری و مذهبی، در آن ستایش ناصرالدین شاه هست؛ خط: نسخ و نستعلیق، کا: محمد حسن مواج بابل کناری، تا: جمعه 18 ذیحجه 1324ق؛ افتادگی: انجام؛ آخرین عنوان آن «و له ايضا في الرباعيات في رثاء خامس اصحاب الكساء حضرت ابی عبدالله ارواحنا فداه» است، در دو صفحه آخر شعرهایی است از عطایی و دیگری؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج تریاکی، 137گ، 13 سطر (12/5×24/5)، اندازه: 18×29سم [ف: 10 - 1919]