دیوان عبرت

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 5990 آغاز: دلدار حلقه‌های سر زلف باز کرد ×× چون باز کرد قصه کوته دراز کرد / عبرت که گشت ملک معانی مسلمش ×× درک حقیقت از ره عشق مجاز کرد؛ انجام: کند یار آشنایی با تو عبرت ×× دمی کز خلوت بیگانه برخاست. خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1322ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا، 492گ، 15 سطر (7×13)، اندازه: 10×14سم [ف: 16 - 174]