دیوان عارف

مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 13658 آغاز: بسمله و به نستعین، اول هر عملی یاد کنم نام خدا ×× که گشاینده بود باب سعادت و صفا؛ انجام: مدیحش عارفا پایان [ندارد] کس نشاید گفت ×× تو خود بیخود پیچی و طبع خویش رنجانی شامل تعدادی غزلیات و قصیده و ترکیب‌بند است از عارف جهرمی [با توجه به این بیت شعر: «در دفتر عشاق همه نام نوشتی ×× عارف نه نوشتی صنما هست ز جهرم».] معاصر ناصرالدین شاه قاجار، اشعار این نسخه زیاد محکم سروده نشده، در بررسی شاعران دوره ناصرالدین شاه با تخلص عارف و شیرازی به آقا نور محمد ارسی دوز شیرازی (-1305ق) بیشتر مطابقت دارد. [رجوع شود به «دانشمندان و سخن سرایان فارس»، ج3، ص 545، «آثار عجم» فرصت الدوله، ص 63-562]؛ خط: نستعلیق مغلوط، بی‌کا، تا: قرن 14؛ کاغذ: فستقی فرنگی، جلد: مشمع، 29گ، 10 سطر، اندازه: 15/5×18/7سم [ف: 17 - 208]