دیوان ظهیر فاریابی

111. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 640-4/110 آغاز: بسمله سپاس بی نهایت و آفرین بی پایان قادری را که دو شمع در مجره و دماغ افروخت تا در این زندان ظلمانی ... هو العيد يسعى لكاس المدام ×× منياً لمن كان كل الانام / شهنشاه اعظم قزل ارسلان ×× که از عدل او یافت گیتی نظام؛ انجام: همین دوستی بدامان تو داریم ×× مروت نیست دامان بر کشیدن غزلیات و رباعیات؛ خط: نستعلیق، کا: محمدتقی فراهانی، تا: ربیع الاول 1286ق؛ در آخر نسخه رباعیات باباطاهر درج شده؛ جلد: تیماج سرخ، 110گ، 16 سطر [ف: 4 - 1907]