دیوان صباحی بیدگلی

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8012/10 شعری است سروده شده در مرثیه هاتف اصفهانی (1198ق) که در دیوان صباحی موجود است. در نسخه ما نام شاعر نیامده، به مطلع زیر: «ناصح چه دهی پند من از گریه بسیار ×× تا دل نشود ریش نگردد مژه خونبار»؛ خط: شکسته نستعلیق بدخط، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول، رکابه‌دار؛ مهر: «کتابخانه باقر ترقی»؛ جلد: مقوایی، 2گ (84پ-85ر هامش)، اندازه: 19/9×30/1سم [ف: 27/1 - 36]