دیوان صائب تبریزی

114. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 6279 آغاز: یا رب از عرفان مرا پیمانه سر شارده چشم بینا جان آگاه و دل بیدار ده بر سر موی حواس من براهی می‌رود این پریشان سیر را در بزم وحدت بارده؛ انجام: مبادا هیچ کافر را الهی خصم کم فرصت بترک سر فلک دست از سر ما بر نمی دارد بهر نقش و نگاری کی مقید می‌شود صائب ولی کز سرکشی عبرت ز دنیا بر نمی دارد. بخشی از غزلیات و قصاید؛ به نظر می‌آید ص 20 آغاز نسخه باشد. از این صفحه تا صفحه 51 قصاید صائب بدون رعایت ترتیب قوافی آمده، از ص 19-1 و از ص 58 تا آخر کتاب بخشی از غزلیات صائب با رعایت ترتیب قوافی (از حرف الف تا اوایل دال). بنابر شمارشی که شخصی در سال 1361ش انجام داده تعداد قصاید 16 قصیده و تعداد غزلیات در قافیه الف 276 و در قافیه ب 25 و در قافیه ت 462 و در قافیه ج 7 و در قافیه چ 2 و در قافیه ح 6 و در قافیه خ 2 و در قافیه دال 7 غزل است. یک مخمس در ص 146 آمده و بخش غزلیات با یک ساقی‌نامه آغاز شده؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ مصحح، در حاشیه ص 22 مطالبی در مدح شاه زمان، دارای دو سرلوح و کتیبه، صفحات 1 تا 19 باید بعد از ص 57 صحافی شود؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: میشن قهوه‌ای، 353ص، 23 سطر (21×9/3)، اندازه: 16/5×29سم [رایانه]