دیوان صائب تبریزی

40. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 419 آغاز: برابر؛ انجام: از درد و داغ عشق بود سوز هر دلی ×× بی روی آتشین نشود گرم محفلی / خورشید بدر کرد مه ناتمام را ×× با نقصان بساز اگر زانکه کاملی / در چشم اعتبار نمک سودن است و بس ×× در شوره زار عالم اگر هست حاصلی شامل: غزلیات به ترتیب قوافی، اشعار با مطالع مختلف درباره چشم، چشم کبود، مژگان و نگاه، دهان و لب، بوسه، رخسار، عرق بنا گوش، بیاض گردن، سیب ذقن و غبغب و چاه زنخدان، موی میان و کمر، بهله، کج کلاه، خان زین، قد و قامت و رفتار، زلف، کاکل، خال و خط، متفرقات، مقطعات. اشعار این نسخه به وسیله ناظم آن صائب تبریزی تصحیح و تحشیه شده و در حاشیه صفحه 276 غزلی به مطلع: «شهپر پروانه ما را جلا در آتش است ×× صیقل آئینه تاریک ما در آتش است»، به غزلیات ردیف حرف «ت» اضافه و همچنین ابیات و اشعاری که در حواشی نوشته شده به خط صائب تبریزی است و در پایان هر قسمت به نشانه تصحیح آن کلمه «بلغ» را شاعر نوشته؛ خط: نستعلیق، کا: صالح خاتون آبادی، تا: 1071ق؛ مجدول، کمندکشی زرین، با چند سرلوح مذهب؛ مهر: کتابخانه علیه دولت ایران 1329؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: مقوای روکش چرم تریاکی، 1014ص، 18-21 سطر، اندازه: 14/8×27/1سم [ف: 3 - 700]