دیوان شوکت بخارائی

15. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 2989/2 آغاز: خدایا رنگ تا ثیری کرامت کن فغانم را ×× بموج اشک بلبل آب ده تیغ زبانم را / تنم را بسکه ضعف تیره بختی ناتوان دارد ×× کند چشم هما مژگان تصور استخوانمرا؛ انجام: بنشین بزمین به چرخ گردان منشین ×× یعنی که بغیر خاکساران منشین / بزمیست جهان که آستانش صدرات ×× بالا منشین از همه پایان منشین شامل غزلیات و رباعیات؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1182ق؛ محشی؛ 154گ، 21 سطر، اندازه: 9×16سم [ف مخ: 2 - 930]