دیوان شمس العلماء گرگانی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 872/3-طباطبائی آغاز: من مست تهی دستم و هر کس که چنین است ×× کی در غم مال است و کجا در غم جان است / ای آن که به جز من که ز دیدار تو دورم ×× چشم دگران جمله به رویت نگران است / خود را همه دان دید و مرا هیچ مدان یافت ×× اما نه چنینم من و او هم نه چنان است / آن کافر کوفی که مرا صوفی گفته است ×× خود صاحب سیف و سلب شمر و سنان است / یک طایفه سادات حسینی را امسال ×× نه خورد و نه خوابست و نه آبست و نه نانست / گفتند شاهنشه گیتی که در این مرز ×× گنجی است که صد الف در آن گنج نهان است؛ انجام: گفتم که چو شه عزم کند این بار ×× انصاف من از حاکم کزار ستاند ... / ناگه خبر آمد که ازو نستد و از من ×× خواهد که ز نو پیشکشی باز ستاند / فراش غضب بر سر ارباب و رعایا ×× استاده و با انبر و یا گاز ستاند ... / گو خدمت سی سال به ما باز دهد شاه ×× گو نعمت سی ساله ز ما باز ستاند / مزدی که گدایان نستانند ز مزدور ×× حیف است اگر شاه سرافراز ستاند قصیده شکوائیه است. قصیده‌ای گویا از جناب ربانی گرگانی و به مناسبت مضمون گله‌آمیزی که دارد این عنوان را نگارنده برای آن انتخاب کرد؛ کا: محم حسین گرکانی معروف به جناب، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ کاغذ: فرنگی نخودی، جلد: تیماج سبز، 3ص (16-18)، اندازه: 12×16سم [ف: 23 - 150]