دیوان شکوهی

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 558/4 آغاز: حبذا قصری که دارد سایه بر عرش برین ×× جلوه لاهوت قدس از وی به عرش آمد مکین؛ انجام: حب ذی القربی نداری - حب ذی القربی بود فرض الهی در کتاب ... سراینده‌ای با تخلص «شکوهی»: «پیش از این هرگز «شکوهی» شکوه کی خواهد نمود ×× عاجزم، عاجز، ترحم یا امیرالمؤمنین»، نخست ترکیب بندی است در ستایش از بارگاه حضرت علی (ع)، سپس «غدیریه»ای مؤرخ 1264ق که روزگار سراینده را نشان می‌دهد. برای کسانی که در زمینه ستایش بارگاه، در این وزن، سروده اند (ن.ک: مشترک 1699/9-1700)؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: انجام؛ 12گ (167پ-178پ) [ف: 2- 111]