دیوان شاپور تهرانی

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13528 آغاز: آغاز غزلیات: زخط زایل نگردد، جانفزای لعل جانانرا ×× زخاصیت نیندازد غباری آب حیوان را / چه مذهب دارد آن ظالم چه ملت دارد آن کافر ×× که چشمش می کند غارت دل گبر و مسلمان را ...؛ آغاز ترجیع بند: عشق از سر زلف صید بندی ×× تابیده بعشق من کمندی / ما کوه تعلیم و ما را ×× از خلق نیم رسد گزندی ...؛ آغاز قطعات: صباحی ز آب کوثر روی شسته ×× گلی از چشمه خورشید رسته / زده بر نغمه سازی بلبل صبح ×× گل خورشید خندان در گل صبح ...؛ آغاز رباعیات: برخیز چه خفتی ای ندیم سحری ×× کاورده سپیده دم شمیم سحری / پرویزن شب مگر حریرست که باز ×× خوش بیخته می‌وزد نسیم سحری؛ انجام: ما و شب وصل و ساز و سوز آوردن ×× وز باده چراغ جان فروز آوردن / محسود حیات جاودانی باشد ×× با نوش لبی شبی بروز آوردن خط: نستعلیق، کا: محمد تقی بن جمال الدین کرمانی، تا: 1042ق؛ مجدول مذهب و لاجوردی؛ تملکی در دارالسلطنه اصفهان با مهر «عبده سلیمان» (مضلع) به تاریخ رجب 1106؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 125گ، 15 سطر، اندازه: 9/5×17سم [ف: 37-30]