دیوان سید حبیب الله

تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 1197 آغاز: بسمله، کنم ابتداء من بنام خدا ×× پدید آورد جمله ما سوا؛ انجام: ور که عالم شود ز غصه خلاص ×× با عزادار سید دو سرا شاعر که بنابر قول خود (در صدر دیوان) عشق وافر داشته است تا نامی از او در صفحه روزگار باقی بماند چون سایر دارندگان این عشق خود را به آب و آتش می‌زند و ره بجایی نمی‌برد تا آنکه دست در دامن شعر می‌آویزد و اشعاری چند می‌سراید و به نزد عباسقلی خان سپهر می‌برد او این اشعار را نیکو می‌بیند و آنها را می‌ستاید بر اثر ستایش سپهر شاعر دیوان حاضر را که حاوی قصاید و قطعات و رباعیاتی است در مدح ائمه هدی و بزرگان اسلام و شهیدان کربلا تنظیم می‌کند؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قرمز، 117گ، 15 سطر (10/5×14/5)، اندازه: 17/5×22سم [ف: 3 - 229]