دیوان سعیدای یزدی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2433 آغاز: نقاش قضا نسخه ابروی بتان را ×× گویا که بتصویر کشیده است کمانرا / هرگز نگشوده است و نه بسته است مه من ×× از ناز میانرا و ز انداز دهانرا؛ انجام: سر را بر آستانه فکر صفات نه ×× زنهار پار دراز مکن از گلیم خویش / ز احسان زید و عمر مکن چشم دل دو بین ×× چون کور باطنان مده از کف کریم خویش شامل 528 غزل عرفانی به ترتیب الفبائی است (1-280) که در تمام حروف الفبا غزل دارد و در حرف میم یک تغزل 29 بیتی است که ارادت خود را به پیغمبر (ص) و دوازده امام اظهار داشته است سه بیت از این تغزل را که گویا اسامی سه خلیفه اول در آن بوده محو کرده‌اند و در بیت آخر نیز کلمه «حنیفه» محو شده ولی خوانده می‌شود که آن بیت این است: «دارم هزار شکر سعیدا که در جهان ×× در مذهب حنیفه و دین محمدم»، و یک تغزل 47 بیتی در توحید و ستایش پیغمبر (ص) در روی ز دارد، و رباعیات (281 تا 305) که 140 رباعی است و بیشتر آنها عرفانی است و مفردات (306-309) که 22 بیت است و در پایان آن سه قطعه آمده است جمع ابیات دیوان 4600 بیت است؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج زرشکی، 309ص، 17 سطر (7/5×14)، اندازه: 12×20سم [ف: 8 - 133]